#3 z Dziennika Samobójczyni 02.03.14

Dziękuję że znów mogłam porozmawiać z nim. Zobaczyć ten wspaniały uśmiech. Usłyszeć ten niebiański głos. Zobaczyć te czekoladowe oczy w których widzę cały sens swojego życia. Dla tego chłopaka moje serce nadal bije a ja odżywam codziennie na nowo. Nie wyobrażam sobie aby tamtego dnia nasze spojrzenia się nie spotkały. Nie żałuję tego że byłam wtedy chłopczycą. Byłam małą słodką dziewczynką która została wychowana wśród chłopaków i dopiero później wkroczyła w świat bez podziału. Dziewczyny trzymały się z chłopakami. Jesteś ode mnie zaledwie rok starszy a i tak mówisz do mnie „Młoda” kocham to chociaż za każdym razem na Ciebie krzyczę. Nawet nie wiesz jak dużo szczęścia daje mi twoje spojrzenie i rozmowa. Niby tak mało i normalne u przyjaciół ale to takie dziwne jak nie rozmawiasz z kimś od 2 tygodni bo twoja dziewczyna mnie odsuwa od Ciebie.To chujowe uczucie jak na siłe chcą rozdzielić osoby które idealnie do siebie pasują. Miałam dni w których znów zwątpiłam że „nie warto, my już się nie znamy” a jednak. Widziałam radość w twoich oczach gdy przyszłam i smutek zmieszany ze złością gdy twoi rodzice zamknęli cię w domu gdy mieliśmy wyjść razem. Twoje wychylanie się przez okno szukając auta ich abyś wreszcie się wydostał. Smutek gdy szłam. Spojrzenie pełne podążania. Gdy odprowadziłeś mnie wzrokiem gdy szłam już do domu. Widziałam to. Nie oszukasz mnie. O mnie nie da się zapomnieć. Sorry jestem od niej lepsza. Nie kurwie się. Ona bawi się twoimi uczuciami. Mówisz mi o tym żebym była zazdrosna udaje ci się to doskonale, ale słońce ja nie jestem gorsza. Widzę twoją reakcję gdy mówię o innym chłopaku. Jak jesteś zazdrosny to ci zależy proste? Proste i logiczne. Widziałam jak wspominałeś naszą przygodę miłosną jak opowiadałam przy Tobie mojej przyjaciółce o jednej sytuacji z tego wieczoru. Na początku przyciąłeś głupa, jak zawsze ale później przyznałeś że pamiętasz. Jestem ciekawa czemu nie chcesz mi powiedzieć że nie jestem tylko przyjaciółką. Oboje umieramy z tęsknoty. Lub ja sobie znów coś ubzdurałam. Wolę pomyśleć że wcale nic nie czujesz że jestem tyle warta co każda inna laska miniona na ulicy. Wtedy będę mniej cierpieć gdy wyjedziesz. Może to źle że się dziś widzieliśmy. Pamiętasz nasze ostatnie pożegnanie? Nie mogliśmy się od siebie odkleić a nie mieliśmy się widzieć zaledwie 2 tygodnie. To wyobrażasz sobie życie w którym mnie w ogóle nie ma. Jestem kilometry od Ciebie. I możesz już nie zobaczyć mojego uśmiechu. Będziesz pamiętać moją twarz? Czy wspominając moje nazwisko będziesz miał problem z odróżnieniem kim byłam? Będziesz pamiętał naszą miłość i przyjaźń ? Zapamiętasz jaką trudną dziewczyną byłam? Będziesz tęsknił? Całe życie bez osoby którą kiedyś kochałeś? Którą uczyłeś życia? Będziesz pamiętał dzień w którym się poznaliśmy? W którym pierwszy raz poczuliśmy smak swoich warg? Będziesz przeglądał mojego facebook’a z żalem i patrzył na moje zdjęcia jak się zmieniam? Będziesz miał momenty że zamkniesz się w swoim pokoju, otworzysz okno i zaczniesz palić miejąc przed oczami nasze pożegnanie i nasze wspólne życie? Chcesz się pożegnać ? Czy odejść bez słowa? Będziesz wiedział kim jestem jak zadzwonię w środku nocy że tęsknię że jest mi źle bez ciebie i i wyznam jak cię kocham poznasz mój głos? Będzie ci brakowało mojego ciepła gdy coś ci się stało? Będę ci się śniła? Zabije ci mocniej serce gdy ujrzysz w skrzynce list ode mnie? Czy chciałbyś uciec do mnie nie mając na bilet? Byłbyś w stanie patrzeć jak całuję się z innym? Czy chciałbyś mnie kiedyś zobaczyć czy cieszyłbyś się że masz ode mnie spokój ? Jak często pojawiłabym się w twoich wspomnieniach? Co byś zrobił gdybyś miał świadomość że znów się pocięłam? Wyciągnął byś żyletkę? Zadzwoniłbyś gdyby coś się stało? Przyznałbyś się że ci brakuję mnie? Rozmyślał byś czy cię kocham? Co byś zrobił gdyby moja mama zadzwoniła do Ciebie o 3 w nocy z wiadomością że nie żyję? Że nie wytrzymałam i skoczyłam pod rozpędzony pociąg? Płakałbyś? Przyjechałbyś na mój pogrzeb? Złożył kwiaty na moim grobie? Pomodlił byś się za mnie? Jak byś się czuł stojąc nad moim grobem ze świadomością że to z tęsknoty za tobą. Rozwaliłbyś ścianę pięścią ze złości że nie udało ci się mi pomóc? Co byś zrobił? Jak byś zareagował? Cieszył byś się? Pogrążył w smutku? Czy nie zrobił kompletnie nic jakbym i tak nic nie znaczyła 

#2 z Dziennika Samobójczyni 27.02.14 r

Tęsknię za Tobą.. Proszę abyś się zjawił bo znów dzieją się ze mną złe rzeczy. Znów nastały dni w których budzę się o 4 w nocy z krzykiem. Pojawiasz się w moich snach ale nie tak jak wcześniej. Postać nie jest kochającą mnie tylko chłopakiem który traktuje mnie jak byłabym zabawką po czym umiera w brutalny sposób, nie wiem skąd takie sny. Nigdy nie życzyłam ci źle nawet jak jesteś z tą wywłoką, nadal życzę ci jak najlepiej. Dzięki Bogu już się nie okaleczasz i twoje blizny się goją i prawie ich nie widać. Wczoraj przed sprawdzianem długo czekałam jak podciągniesz rękaw. Ujrzawszy prawie czystą skórę byłam szczęśliwa. Tylko ja mogę dostrzec się na twojej skórze psychicznych blizn. Twoja skóra nadal jest poniszczona nawet gorzej niż moja ale widzę że się „leczy” Pamiętam jak twoje ręce wyglądały w momencie naszego ostatniego spotkania. Były tragiczne a ty w momencie poczucia świeżych ran na mojej nodze skrzywiłeś się. Pamiętam moją obietnicę. Ale to była twoja wina. Pamiętam że na krótką chwilę zatrzymałeś swoją rękę na bliznach i lekko pocierałeś je kciukiem. Spojrzałeś w moje oczy i już zaraz byłeś przy drzwiach od łazienki. Rozwaliłeś golarkę i znów spojrzałeś w moje oczy. Podwinąłeś rękaw bluzy i zrobiłeś kilka ran dalej patrząc w moje oczy. Nie pozwalając mi nawet na ułamek sekundy oderwać wzroku  od twojego zajęcia. Dopiero jak krzyknęłam i w moich oczach stanęły łzy i miałam panikę wypisaną na twarzy przestałeś. Nawet nie wyobrażasz sobie jak cierpiałam w chwili gdy zdałam sobie sprawę z tego że ja byłam przyczyną tego że cierpisz i to robisz. Nigdy nie zapomnę tego spojrzenia. Pamiętam jak narzekałeś że szczypie i przyznałeś że dawno tego nie robiłeś. To ja byłam przyczyną tego że wrócił zły nawyk. Nawet nie wyobrażasz sobie jaką sobie musiałam zadać karę abym czuła że przynajmniej w 1/1000 wyrównałam to. Ja mam o wiele bardziej delikatniejsze ciało od twojego i mnie te blizny zostaną do końca życia. I będę wiedzieć czemu to zrobiłam. Za każdym razem gdy ściągam spodnie i je wiedzę przypomina mi się ten wieczór. „Jeśli jeszcze raz to zrobisz to się do ciebie nie odezwę”. Wtedy właśnie złożyłam tą obietnicę. Pamiętam jak po twojej ręce ciekła czerwona ciecz. Tego cholernego widoku nie da się wymazać z pamięci. Robiłeś to z satysfakcją ale w końcu w Tobie coś pękło i wywaliłeś żyletkę. Pamiętam moje błaganie żebyś się tego pozbył. Moją bezradność i przygnębienie. Byłam tak sparaliżowana gdy mnie przytuliłeś odsuwając ode mnie zakrwawioną rękę. Wyszeptałeś przeprosiny i lekko ucałowałeś mój policzek. Nawet nie wiesz że gdy poszedłeś to wytrzeć płakałam i gdyby nie ilość podkładu i pudru było by widać to że się zrobiłam cała czerwona. Szybko podcierałam łzy abyś ich nie widział. Następnym razem chwyć moją dłoń gdy będziesz chciał się pociąć i zrób z nią dokładnie to samo co za każdym razem ze swoją. Przysięgam że nigdy już nie będę tą osobą przez którą opróżnisz butelkę wódki, przez którą byłeś wstanie wypalić całą paczkę papierosów w niecałe 30 minut, przez którą znów sięgniesz po narkotyki by chodź na chwilę oderwać się od tego szarego świata a tym bardziej nie będę tą osobą przez którą okaleczasz swoje ciało. 

#1 z Dziennika Samobójczyni 26.02.14r

Szłam spokojnie do szkoły trzymając jego zdjęcie w ręku. patrzyłam i szłam. Liczyłam że się zjawi chociaż na tym sprawdzianie, w momencie wejścia do szkoły schowałam je do torby. Uśmiech zawitał na twarzy. Rozmawiałam z ludźmi jakby nigdy nic. Podeszła do mnie przyjaciółka. Wiedziałam co chce mi powiedzieć. ON był w tej samej sali co ja po raz pierwszy, to na pewno pomyłka przecież najdziwniejsza „przyjaźń” nie powinna być w tej samej sali. Uśmiechnęłam się i w głebi duszy liczyłam że się zjawi. Weszłyśmy roześmiane na górę. Spojrzałam i jeszcze raz dla pewności sprawdziłam czy to prawda, VG.. jestem 38. JP.. 24.. ta sama sala. Nadal jakoś trudno mi było uwierzyć. Zobaczyłam jego wychowawczynie dziś już drugi raz ją widzę. Moja ulubiona nauczycielka, czemu aż tak uśmiechnięta ? Patrze w lewo. Przy jej boku jej niesforny uczeń szczyt moich marzeń. Zjawił się. Pani widziała moje spojrzenie i nie ucieknę od tego, każdy wie jaką słabość do niego mam. Jak na złość przydzielili nas tak że byliśmy w dwóch różnych końcach sali gimnastycznej. Mówili zasady które każdy zna na pamięć, ostatni próbny sprawdzian. Podpierałam się jedną ręką i skrzyżowałam nogi. Co jakiś czas czułam na sobie wzrok. Jego wzrok. Przeszywający mnie na wylot. Odwróciłam się i spojrzałam na moją koleżankę. Wiedziała czemu to robię. Spojrzała na niego i jednym ruchem głowy potwierdziła to. Znamy się tyle że nie musimy rozmawiać, jedno spojrzenie i wiemy o co chodzi. Jej mina mówiła wszystko. Odwróciłam się napięcie. Przez bite 70 min czułam ten wzrok. Pisał patrzył pisał i tak w kółko. W jednym momencie nasze spojrzenia się spotkały. On chce o mnie zapomnieć ale nie daje rady. Do dziś cierpi, wiem co czuję. Oby dwoje nie potrafimy od siebie odejść i za każdym razem się przepraszamy. Zasłonił oczy grzywką. Znów spojrzałam na moją kartę i ją do końca wypełniłam chociaż miałam jeszcze 25 min. Patrzyłam na boisko i wróciło do mnie wszystko

Niewinność. „Boję się Ciebie” Słodka nieśmiała dziewczynka która pokochała chłopaka chociaż go raniła chodź naprawdę nie chciała. „Nie bój się, lubię cię Wiki.. Bardzo Cię lubię. Nie zrobię Ci krzywdy. Nigdy” Chłopiec trochę nieśmiały ale robił pierwszy krok. Wierny i zawsze zazdrosny. 

Wróciłam do dzisiejszych dni, sprawy sprzed 5 lat powinny iść w niepamięć

„Janek zostaw mnie wariacie” mówiła śmiejąc się. „A co jeśli nie?’ uśmiechnął się łobuzersko po czym złączył nasze wargi

To było zaledwie miesiąc temu a teraz tylko patrzymy na siebie ze łzami w oczach. To wszystko się zmieniło nie do poznania. Zawsze było mu trudno wyznać co czuję ale ja się z tym nie kryłam. Lecz teraz omijam go, nie chcę do tego wracać. Wspomnienia dają wiarę że będzie dobrze. Bawiłam się długopisem i znów poczułam spojrzenie z końca sali. Długopis wypadł z mojej ręki a ja się odwróciłam do tyłu. Jego spojrzenie.. Ostatni raz miał takie oczy jak się… Żegnaliśmy w grudniu… 

Pewno dnia Ci to pokaże. Lub przypadkiem się dowiesz i popłaczesz się… ze śmiechu oczywiście. Nadal Cię kocham „Przyjacielu” i wiedz że tęsknie. Tylko czemu ona weszła w nasze życie ?